Jake : รักคุณชีล่ายิ่งกว่าใคร

 

 

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของบลอดเวน

 

 

Jake's

 

 

          "ผมได้จดหมายกับเขาด้วยล่ะ"

          "ผมได้จดหมายด้วยนะ"

 

          ผู้หมวดเอียงคอมองผม ขณะที่ผมยื่นซองจดหมายให้มันดู

 

          "แกไม่ดีใจด้วยกันหน่อยเหรอ"

 

          หมาเผือกตาลูกแก้วจ้องผม ถอนใจ ก้มลงดมเค้กนมสดที่ผมใส่อบเชยไปหนักๆ เพื่อเพิ่มความหอบ มันเอาจมูกดุนๆ จานเลื่อนมาเรื่อยๆ 

          เรื่อยๆ...

          เรื่อยๆ...

          เรื่อยๆ...

 

          แล้วก็คว่ำเค้กใส่รองเท้าหนังสีดำที่ผมเพิ่งขัดเมื่อเช้า

 

          มันกระแทกลมหายใจใส่อย่างไม่พอใจ แล้วเดินระริกระรี้ออกไป เมื่อได้ยินเสียงคุณชีล่า(สุดสวาทขาดใจของผม)เรียก

 

 

          "หมาไม่แดก..." 

          นิคอสมองด้วยสายตาเวทนา แต่หน้าน่ะหัวเราะไปเต็มเหยียบแล้ว

          แค่ลองใส่พริกไทยเพระาคิดว่ากลิ่นน่าจะเข้ากับอบเชนก็แค่นั้นเองนะ...

 

 

          ผมได้แต่เช็ดๆ ทำความสะอาด เสร็จแล้วก็มองรองเท้าหนังมันแผล็บ (แม้ไม่ใช่หนังแก้ว) แล้วนั่งลงที่บาร์ คุ้ยๆ หากระดาษปากกาเขียนตอบด้วยใจห่อเหี่ยว

          แต่พอเห็นข้อความ...เหมือนมีคนมาจุดดวงไฟในใจผมเลย

          วู้ สู้ต่อไปดีกว่า ยังมีคนเห็นคุณค่าเราอยู่นะ!

 

 

 

 

 

สวัสดีฮะ คนที่ผมยังไม่รู้ว่าใคร

คุณขอบคุณผมมากไปแล้วล่ะ ผมเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองสมควรจะได้รับความขอบคุณนี้ไหม
ผมรู้ตัวว่าตลอดปีที่ผ่านมา ก็ได้ทำตัวเหมือนเป็นตัวปัญหาสำหรับทุกคนอยู่หลายครั้งหลายครา
แต่ทุกคนก็ยังยิ้มให้ผม เอ่ย Mery Christmas* ให้ผม แล้วก็บอกว่าแฮปปี้นิวเยียร์ด้วย
นั่นทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองควรจะทำอะไรๆ ให้มันดีขึ้นกว่าเดิม

ผมจะตั้งใจคิดค้นสูตรอาหารให้เจ๋ง ให้คูลกว่าเดิมฮะ !

ป.ล. วัตถุดิบที่ไม่มีในส่วนผสมเหรอฮะ...มันไม่ตายตัวนะ
ฉะนั้นวัตถุดิบที่ไม่มีในส่วนผสมมันไม่มีหรอกฮะ
มันเป็นสูตรของใครของมันอะ
แต่ยังไงผมจะทำเค้กที่อร่อยขนาดผู้หมวดไม่คว่ำชามทิ้งให้ได้เลย ฮือ T^T 

 

-- - - - - -

*ภาษาอังกฤษอ่อนแอ สังเกตจากชื่อบล็อก ยังจงใจตั้งแบบเขียนผิดๆ

รวมร้านเอาไว้ดูฮ่ะ...ที่เดียวกับที่บล็อกใหญ่แหละ shakri.exteen.com

 

 

 

 ผมเป็นคนเมืองนี้ฮะ บลอดเวน

 

 

6 AM

เพิ่งว่างมาเขียนไดอารี่ละ

เตรียมงานกันตั้งแต่เช้า ผมไปท่าเรือ รับของที่ฝากให้พ่อค้าที่ตลาดไปเอา (หลังจากอาทิตย์ก่อนไปสั่งของบางอย่างจากเมืองข้างๆ มาน่ะนะ) ได้ทุกอย่างครบหมด คุณภาพดีเหมือนที่ตกลงกันเอาไว้เลยล่ะ พอเรียบร้อยก็กลับมาที่ร้าน นั่งคุยกันอยู่ว่าเราจะแบ่งเวรทำอาหารและเสิร์ฟกันยังไงดี พวกเมนูนี่ผมคิดไว้บ้างแล้ว ยังเหลือที่อยากได้เพิ่มสักของสามอัน แต่ไม่รู้ว่าจะเอาอะไรผสมกับอะไรดี แบรด (ทำงานอยู่ในห้องอาหารอะ) เลยเสนอว่างั้นจับฉลากเอาิสิ ผมก็เลยจับฉลาก

แต่ผมไม่บอกหรอกนะว่าเมนูไหนที่จับฉลาก ฮ่าๆ

 

11 PM

ผมไม่นึกว่าร้าน "ขนมสนุก" ของผมจะมีคนสนใจมากขนาดนี้นะเนี่ย คงเพราะคุณชีล่าอวยพรให้ผมแน่ๆ เลยล่ะ ผมชอบเวลาที่เห็นลูกค้ายืนรอขนมสนุกที่เขาสั่งนะ แววตาเขาเป็นประกาย เหมือนเด็กๆ เวลาลุ้นของขวัญในกล่องวัน Boxing Day มันเป็นแววตาที่หลายคนลืมไป เราซื้อของให้ตัวเองมากเกินไป เราทำในสิ่งที่เรารู้เราต้องการมากไปรึเปล่านะ

บางครั้งชีวิตที่ได้อะไร ซึ่งเราไม่รู้ ไม่รู้จัก ไมไ่ด้คาดไว้...มันก็เป็นชีวิตที่สนุกดีนะ  

 

เอ้อ คุณชีล่าบอกว่าไม่ควรให้ลูกค้ายืนรอ คุณชีล่าเลยไปเจรจากับกรรมการจัดงาน ว่าจะขอขยายร้านออกไปอีกบล็อก (จริงๆ เหมือนได้บล็อกกว่าๆ เลยล่ะ) แล้วก็ทำได้ด้วย...สมกับเป็นคุณชีล่าจริงๆ ,,- -,, คุณชีล่าเลยให้พวกที่ร้านหยุดหมดทุกคนเลยล่ะ แล้วมาช่วยกันเสิร์ฟที่ร้านขนมสนุก ผมไม่คิดเลยว่าเธอจะให้ความสำคัญกับร้านขนมของผมขนาดนี้...ขอบคุณนะฮะ

ต้องนอนแล้วล่ะ พรุ่งนี้ยังต้องเตรียมร้านอีก

 

ป.ล. แม่หมอแอชลิ่งสุดยอดดดดดด เธอชอบทุกเมนูที่ผมทำเลย (ขนาดใส่วาซาบิกับปูอัดเยอะขนาดนั้นเธอก็ยังกินอย่างมีความสุข)

คุณเอสเธอร์ฮะ...คุณเป็นคนเดียวที่เข้าใจความงามและศิลปะที่ผมสรรสร้าง !

 

 

พรุ่งนี้ว่าจะเอาขนมไปสุ่มแจกให้ร้านข้างเคียงแหละ